Webmaster, 7 maart 2008
Ghana Tamale

Verhuizen, reisje Bolga en werkzaamheden

Hoi,

Geschreven tussen 1 - 7 maart 2008

- Leesvoer -

Dit bericht schrijf ik vanuit mijn nieuwe kamer. Ik ben namelijk verhuisd. Ik heb nu twee maanden bij mijn gastgezin gewoond en nu ben ik daar weg. Omdat ik hier voor stage ben moet ik het een en ander doen om deze te kunnen halen. Zoals ik al eerder vertelde wilde ik liever niet dat mijn gastfamilie mijn laptop (etc.) zou zien. Daardoor moest ik mijzelf opsluiten in mijn hutje om hierop te kunnen werken als ik ’s avonds nog wat wilde doen. Dit was geen ontspannen gevoel en dat werkte niet echt relaxed. Maar eigenlijk is dit niet eens de belangrijkste reden dat ik ben verhuisd. Elke dag dat ik in de compound kwam moest ik mij weer aanpassen aan (de cultuur van) mijn gastfamilie. Dit koste mij veel energie en nam een heleboel vrijheid weg waar ik normaalgesproken zo op ben gesteld. Daar kwam nog eens bij dat ik erg slecht sliep o.a. door de moskee 100m van mijn hutje (zie eerdere verhaal). Al deze aspecten kosten mij veel energie die veel beter in mijn stage kon steken. Daarom heb ik (na wat discussies met de organisatie) besloten om 2 maanden in mijn gezin te blijven en de overige 4 maanden een kamer te huren. Ik heb zeker geen spijt dat ik die 2 maanden in mijn gastgezin heb gezeten want zo heb ik de cultuur toch redelijk mee gekregen en dit is weer belangrijk voor het project waar ik aan werk. Daar zo meer over. Nu ik een kamer heb is het nog altijd behelpen en het huis is ver beneden westerse standaard maar nu ik hier een tijdje zit ben ik heel erg blij met mijn lelijke betonnen badkamer met een douche (die het nog niet doet) en een wc (zie foto). Ook ben ik heel blij met mijn kale betonnen vloer in mijn kamer net als de lelijke bevuilde gele muren in mijn kamer (zie foto). Ook ben ik blij met mijn betonnen hok wat dient als keuken waar ik ongestoord op mijn kolenbrandertjes kan koken (zie foto) maar misschien ben ik nog wel het meest blij met mijn kitscherige goud met bruine ventilator aan het schimmelende plafond. Het huis waarin mijn kamer zit is aangesloten op de waterleiding. Dat zegt hier alleen nog niet heel veel want op dit moment gooien ze de leidingen ongeveer 1 keer per week open. Als ze dat dan ook doen dan heb ik hier een (soort van) olievat staan die ik dan met emmers moet vullen. Dit water gebruik ik alleen om me te wassen, de afwas te doen en de wc door te spoelen. Drinkwater koop je hier in plastic zakjes. Dat noemen ze dan ‘pure water’en kan je echt overal kopen. Voor mijn kamer heb ik een koelkast, een matras, een stoel, wat matjes die fungeren als bank (foto) en wat keukenspullen aangeschaft. Dat zijn wel spullen die ik niet mee terug kan nemen naar Nederland. Heb ik straks een hoop om te doneren.

Ik heb het hier nog altijd erg naar mijn zin. De stressloosheid bevalt mij uitstekend en is echt onbetaalbaar. Nooit meer dan 1 ding per dag doen want anders word je moe! Dat is wel een beetje hoe het hier gaat. Dit heeft natuurlijk voor een groot deel te maken met de hitte, overdag is het hier nu rond de 40 C. Voor mijn stage is dat wat moeilijk maar voor de dagelijkse dingen geldt dit zeker. Wel heb ik eens in de zoveel dagen een soort van baaldag, deze gaat dan gepaard met – moet ik eerlijk bekennen – een beetje heimwee. Deze heimwee heb ik dan naar de vertrouwde omgeving en cultuuraspecten van Nederland. Op zo’n dag erger ik me dood aan: alle (voor ons) onnozele en ongeregelde gaos hier; Het levensgevaarlijke en zeer vervuilende verkeer; De niet-doelgerichte werkwijze (vb. eerst een muur betegelen en dan nog bedenken dat er een waterleiding voor een wc in moet, kom ik in heel veel hostels tegen); Iedereen die je de hele dag wil groeten omdat je blank bent; Scholen waar wordt je wordt geslagen als je ouders geen geld hebt voor je schoolboeken; de winkel waar je als je iets wilt kopen eerst naar een vrouw moet die het artikelnummer opschrijft, je dan met dit papiertje naar de kassa moet om te betalen, dan met dit bonnetje weer terug moet naar die vorige vrouw om het product op te halen, dan bij de uitgang door een persoon laten controleren of je wel de juiste producten hebt en vervolgens naar een beveiligingsbeambte om een stempel op je bonnetje te laten zetten en vervolgens naar een mannetje gaat die je producten in een plasticzak stopt zodat je het daarna kan meenemen. Ik ben blij dat het niet zo werkt bij de Ikea (in Nederland); de niveauloze gespreksstof en humor; de onduidelijkheid van Ghanezen (ook op de manier als ze iets proberen uit te leggen) en zo zijn er nog veel meer van die kleine dingetjes. Daarbij weet ik dondersgoed dat het hier om verschillen in cultuur gaat maar het blijft lastig om je soms daar even niet helemaal aan kapot te ergeren.

Inmiddels staat de Malaria teller op 2 en de darmparasieten op 3. Voor deze parasieten heb zelfs een voorraadje medicijnen gekocht. Deze parasieten krijg je binnen door voedsel, vervuild drinkwater, met je handen eten of voedsel wat is gewassen met vervuild water. Ik hoop dat ik, nu ik een eigen kamer heb en mijn eigen eten kook ik daar geen last meer van zal hebben.

Op dit moment vind er weer een wisseling van vrijwilligers plaats. Het is best raar, ik ben 1 van de weinige die voor zo’n lange tijd hier verblijft. Voordat ik naar Ghana ging hadden we een introductieweekend om de cultuur en elkaar alvast een beetje te leren kennen. Van dat weekend was ik de eerste die naar Ghana zou vertrekken en ik doordat ik wat langer blijf betekend dat ik iedereen heb zien komen en op dit moment beginnen deze mensen langzaam allemaal ook weer te vertrekken. Voordat deze mensen überhaupt kwamen heb ik ook nog een maand met de vrijwilligers die hier al zaten opgetrokken. Zij zijn inmiddels allemaal weg maar nu begint dus de groep waarmee ik het introductie weekend heb gevolgd ook langzaam voor het grootste gedeelte weg te gaan. Afgelopen weekend heeft er in Nederland weer een introductieweekend plaatsgevonden en daarvan komen de eerste nieuwe vrijwilligers dit weekend aan. Aangezien de meeste vrijwilligers hier ongeveer 2 a 3 maanden blijven betekend dit al met al dat ik nu 2 groepen heb meegemaakt en dat ik waarschijnlijk nog 2 van deze groepen ga meemaken. Overigens noem ik het groepen maar niet iedereen komt natuurlijk op de zelfde datum aan of gaan op de zelfde datum weer weg. Maar globaal en gevoelsmatig noem ik het groepen. Gelukkig heb ik nog geen (h)echte vriendschappen opgebouwd (of een leuk meisje leren kennen!). Alhoewel ik vooral van de eerste groep best een aantal mensen weer eens terug wil zien als ik in Nederland ben. Maar zolang (h)echte vrienden niet komen vind ik het prima zo, het blijft alleen raar.

Een aantal weken geleden hebben we een uitstapje gemaakt naar het plaatsje Bolgatanga met een aantal vrijwilligers. In dit plaatsje zijn ook een aantal vrijwilligers van onze organisatie gevestigd. En een van de redenen dat we daar heen gingen was een voetbalwedstrijd tussen beide vrijwilligersgroepen. Vlak nadat we in Bolgatanga aankwamen (2 uur met de bus) begon ik me beroerd te voelen, Malaria. Dit keer ging ik een paar flink over m’n nek, dat had ik niet tijdens de eerste keer. Toen had ik alleen een beetje verhoging, naast de gebruikelijke race uiteraard. Gelukkig had ik na de medicijnen en na flink wat slapen al wat minder last. De volgende dag voelde ik me al een stuk beter maar ik was nog wel wat zwak dus ik had een goed excuus om niet te hoeven voetballen. Tijdens de wedstrijd heb ik even mijn fotografie skills uitgeprobeerd en een paar mooie actiefoto’s gemaakt. De volgende dag had het hoofd in Bolgatanga van de vrijwilligersorganisatie een mooie tour voor ons uitgestippeld. Ik voelde me al weer dermate goed dat ik besloot hier aan mee te doen. Deze route hebben wij vervolgens in zijn ‘Trotro’ (zie foto) gereden. Een Trotro is een busje, of zoals hier een pickup, waar je heel veel mensen in kan proppen en dat in de breedste zin. Wat vaak als een soort openbaarvervoer fungeert. Tijdens deze tour zijn we gestopt bij: een watertje met krokodillen, een slavenkamp, een bedrijfje voor alleenstaande vrouwen waar ze kunst maken (hier heb ik iets heel moois gekocht voor m’n ouders maar dat mogen ze eigenlijk niet weten) en we zijn over de grens geweest bij Burkina Faso voor maarliefst 10 minuten. Al met al heel leuk maar het leukste vond ik om boven op het roofrack van de Trotro te zitten en door het buitengebied van Noord-Ghana te crossen over de rode zand wegen. Het was dan net geen 4X4 maar we zaten erg comfortabel met de wind door onze haren en de zon op ons bolletje. Na een paar uur moesten daarom wel van het dak af want we begonnen allemaal te verbranden. Ik heb ook een paar foto’s van bovenop de trotro gepost.

Ik krijg vanuit Nederland vaak de vraag wat ik nou precies doe hier in Ghana. Ik had al beloofd dit te gaan vertellen. Ik zal proberen het kort en krachtig uit te leggen. Het kort houden is me niet gelukt, sorry.

Ik ben projectcoördinator van het MARVEL project. MARVEL staat voor Meet Africa Rural Village Experience and Lodging. Meet Afrika is de (vrijwilligers)organisatie waarvoor ik werk en zij hebben dit project ontwikkeld. Om de laatste 4 letters van de afkorting uit te leggen; het gaat er om dat westerse toeristen kunnen ervaren hoe het is om te leven in een traditioneel gezin in een dorp in het buiten gebied. Hierbij overnachten ze dan in een traditionele compound (net als ik deed; zie vorige foto’s). Daarbij kunnen ze dan deelnemen aan allerlei activiteiten die in het dagelijkse leven van een traditioneel gezin plaats vinden. Dit kan zijn helpen met koken, schoonmaken, waterhalen en andere dagelijkse dingen. Ook kan je als toerist in het dorp een ‘tour’ doen. Hierbij zie nog meer van het traditionele leven. Het gaat hier om een ecotoerisme project. Tevens is het duurzaam toerisme omdat het rekening houdt met de omgeving en ook de mensen in deze omgeving. Door het project zal geen schade of grote negatieve veranderingen optreden in de cultuur. Wel proberen we de mensen positief te beïnvloeden. Hierbij gaat het om de positie van vrouwen, de leefomstandigheden van het dorp en armoedebestrijding. Het gaat hier namelijk ook om een ‘Pro Poor Tourism’ project. Dit houdt in dat de arme mensen “beter worden” van het project. Het project is een jaar geleden van start gegaan en de toeristen beginnen langzaam te komen. We staan sinds kort met dit project ook in de beste reisgids van Ghana; de Bradt Travel guide Ghana. Als deze eenmaal wat meer wordt verkocht is het zeer waarschijnlijk dat we ook meer toeristen gaan ontvangen.

Ik heb een aantal taken binnen het project. Als eerste moet ik een Management Comité oprichten in het dorp. Dit comité moet de stem worden van het dorp wat betreft het project. Zij overleggen eens in de 3 maanden met het bestuur van de Meet Africa Projects Foundation. Dit project wordt uit deze foundation geleid en gefinancierd. Als men tegen problemen aan loopt in het dorp is het comité er om dit aan te kaarten, ook kunnen zij gevraagd en ongevraagd advies geven aan de Foundation. Op een van de foto’s zie je de eerste bijeenkomst van het dorp waarbij de comité leden bekend werden gemaakt. Deze opdracht heb ik nu bijna afgerond maar ik zal in het begin nog wel even flink moeten monitoren of alles gaat zoals dat zou moeten. Nu het comité bijna definitief wordt is het zaak dat ik samen met hen o.a. regels ga opstellen over hoe de dorpelingen zich richting de toeristen moeten gedragen. Mensen hier zijn nog niet echt gewend aan toeristen en daardoor komt het bv. voor dat mensen gaan bedelen of heel hard gaan roepen “Hello seleminga, Hello seleminga” (“Hallo Blanke, Hallo Blanke”). Toeristen kunnen dit als vervelend beschouwen en daarom is het zaak dat deze regels komen. Overigs is het al zo dat er een aantal regels zijn voor toeristen hoe ze de dorpelingen in hun waarde kunnen laten. Als dit wat loopt ga ik mij richten op de promotie en het netwerken binnen Ghana. Ik ga kijken naar reisorganisaties die het project misschien kunnen meenemen in hun programma maar ik ga ook kijken naar andere toeristische attracties in (Noord) Ghana waar wij posters en folders kunnen verspreiden. Dit laatste probeer ik zoveel mogelijk in samenwerking met mijn Ghanese collega’s te doen want door de cultuurverschillen kan het ook zijn dat de communicatie wat betreft dit soort zaken verschild. Op dit moment ben ik tussendoor ook nog bezig met een subsidie aanvraag. Omdat het project nog in de beginfase zit en het nog niet financieel zelfdragend is het zeer functioneel dat wij als stichting aanspraak kunnen maken op bepaalde (ontwikkelingswerk) fondsen. Nu bestaat de aanvraag uit meer dan 20 A4tjes dus je begrijpt dat dit best lastig is omdat ze alle ins en outs willen weten. Na de promotie (alhoewel dit altijd zal door moeten gaan maar nadat ik mij er even helemaal in verdiept heb) ga ik bezig met het ontwikkelen van meer activiteiten voor de toeristen. Bij deze activiteiten staat het traditionele leven centraal. Dus alles wat men alle voor lange tijd uitoefent en gebruikt kan van waarde zijn voor het project. Hiervoor heb ik al een aantal ideeën: een rondleiding door de Pito (lokaal bier) fabriek; een rondleiding door pottenbakkerij waar de stenen potten worden gemaakt waar men (traditioneel) water in bewaard; een rondleiding door een leerfabriek waar ze bijv. leren sandalen maken. Nouja, en zo heb ik nog een aantal ideeën maar daar zal ik jullie niet allemaal mee lastig vallen. Verder moet ik kijken naar de mogelijkheid voor kortdurend vrijwilligerswerk voor toeristen. Als toeristen bijv. ook eens op een Ghanese school willen lesgeven moet dit mogelijk worden. Het voordeel is dat we al een vrijwilligersorganisatie zijn dus hier ga ik kijken naar al bestaande vrijwilligersplekken en dan kijken hoe je zoiets het best regelt. Tijdens al deze werkzaamheden is een taak die steeds door loopt. In een dorpje vlakbij Bolgatanga komt een soortgelijk project. Men is daar druk bezig geweest met onderzoeken naar de mogelijkheden voor het hosten van toeristen daar. Dit onderzoek is zo goed als afgerond en nu moet er daar invulling aan het project gegeven worden. Daarbij zal ik nou gaan assisteren en adviseren. Dit om te voorkomen dat er “twee keer het wiel wordt uitgevonden”. Dit zal betekenen dat ik regelmatig af moet reizen richting het nog noordelijker liggende plaatsje. Als laatste wil ik (op eigen initiatief) aan het eind van mijn verblijf een soort van toekomstvisie gaan schrijven voor het project. Het project wordt op dit moment elke paar manden gecoördineerd door andere vrijwilligers, deze mensen hebben allemaal een hele andere manier van werken. Om hier in de toekomst wat eenheid in te scheppen wil ik dit document gaan scheppen. Dit zal ook een lange termijn agenda bevatten maar ik ga ook proberen de eerdere werkzaamheden duidelijk op rijtje te zetten. Dat was het wat betreft de geplande activiteiten, ik hoop dat jullie nu een beetje inzicht in het project hebben, met daarbinnen mijn werkzaamheden.

Tot zover.

Wist je dat:
- Ik hier een week geleden voor het eerst (flink) op stap ben geweest. En dat iedereen hier in het uitgaansleven het westen wil nadoen door heel stijf te dansen terwijl de meeste mensen daar echt goed kunnen dansen (ik was op stap met een aantal jongens van een dansgroep)
- Ik mijn gastzusje (21) aangeboden heb gekregen door mijn gastvader. En dat ze best een heel mooi meisje is maar ik niet met ‘r kan communiceren omdat ze geen Engels spreekt. En dat ik het anders zo had gedaan.
- (Vooral eentje voor de voormalige en nog te komen vrijwilligsters.) Volgende maand alle vrouwen verplicht een badpak moeten dragen in het zwembad.
- Dat hier een ‘School for hygiene’ is en dat deze het vuilnis in de open goten eens in de zoveel tijd in de fik steken. En dat mijn luchtwegen heel erg twijfelen aan de kwaliteit van deze opleiding.
- Dat je hier ook een cursus ‘personal hygiene’ kan volgen en dat ze daar o.a. zeggen dat je okselhaar moet scheren omdat het onhygiënisch is.
- Ik mijn vader heel dankbaar ben voor de digitale woordenboeken op mijn computer. En dat ik deze bijna elke dag nodig heb voor het schrijven van Engelse documenten.
- Ik mijn oom Gerard heel dankbaar ben voor mijn hoofdlampje omdat ik deze ook bijna elke dag gebruik.
- Ik steeds minder wistjedatjes heb omdat ik steeds meer gewend raak aan het leven hier. Alles wordt iets normaler. En dat ik dat van te voren wist en daarom eerst zoveel mogelijk heb opgeschreven.

Jullie horen weer van me, groeten uit Ghana!

Met HalloBuitenland.nl kun je Eloy in Ghana echt goedkoop bellen!